ประวัติศาสตร์และโบราณคดีพระพิมพ์และพระเครื่องไทย (ยุคทวารวดีถึงรัตนโกสินทร์)

สมัยลพบุรีและสุโขทัยมีการหล่อพระพิมพ์ด้วยโลหะผสมชินเงินและชินตะกั่ว จนถึงสมัยอู่ทองและอยุธยา พระกรุเริ่มถูกนำมาใช้เป็นเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจของทหารในยามศึกสงคราม ดังปรากฏหลักฐานในกรุพระปรางค์วัดราชบูรณะ (สร้างเมื่อ พ.ศ.

1967 โดยสมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 2 หรือเจ้าสามพระยา) ซึ่งบรรจุพระพิมพ์เนื้อชินและเนื้อดินกว่าแสนองค์

ในช่วง พ.ศ.

2409–2415 สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พรหมรังสี) วัดระฆังโฆสิตาราม ได้สร้างพระสมเด็จจากผงวิเศษ 5 ประการผสมปูนเปลือกหอยและน้ำมันตังอิ๊วแจกจ่ายแก่สาธุชนโดยตรง ต่อมาในสมัยรัชกาลที่ 5–6 ได้มีการนำเครื่องจักรปั๊มเหรียญจากยุโรปมาใช้ สร้างเหรียญพระพุทธชินสีห์ พ.ศ.

2440 และเหรียญพระคณาจารย์ยุคต้น